Σωκράτης Γκιόλιας Επικοινωνία

Ημέρες αποκριάς…

Μπαίνω, και ξαναμπαίνω, και ξαναμπαίνω… η σελίδα ίδια, τα μηνύματα στάσιμα… θα κλείσει σε λίγο δίμηνο… που το παλεύω.. να γράψω να μη γράψω… και τι να πω που πάλι ο Έλλην ο απλός πολίτης στην αρχή… κι εγώ πάλι ο αυτός, και θόρυβο φοβάμαι μην κάνει… και σωπαίνω… Μα δεν είναι και αντιπροσωπευτική ετούτη η ησυχία… εξάλλου εδώ που φτάσαμε όλοι πια φωνάζουμε, όλοι γκρινιάζουμε… και κανείς δε μιλά…

Δίμηνο… ήταν έξι του Γενάρη, όπου … ‘τα άνω τοις κάτω συνεορτάζει και τα κάτω τοις άνω συνομιλεί…’ και μ’ αυτά τα ‘άνω’ και τα ‘κάτω’ των καθαγιαστικών ευχών, αλλά και των ημερών… ο νους σε ανεβοκατέβασμα κι η σκέψη πάλι σε καλούσε… λόγο να δώσεις αυτή τη φορά, να παραστείς κι απόκριση να δούμε εμείς οι απορρούντες … πρώτα απέναντι σ’αυτούς που είναι οι δικοί σου και χώρια σου αντέχουν… αν η αγάπη σου γι’ αυτούς τάχα θα νίκαγε και με τρυφερή μεταμέλεια θα στεκόσουν εμπρός στον πόνο που βαστούν; Θα το ‘χες τάχα μετανιώσει που δεν εσώπαινες όταν “έπρεπε” και που τον κόσμο όλο με το σπαθί της αλήθειας σου ενοχλούσες; ή κατανόηση θα τους γύρευες, την απαντοχή τους ταπεινά αξιώνοντας; Κι έπειτα, σ’αυτόν τον κόσμο ο νους σε στήνει απέναντι κι απάντηση γυρεύει… αν τώρα, γνωρίζοντας πια πως δεν αστειεύεται, πολιτεία θα άλλαζες και “φρόνιμος” πολίτης θα γινόσουν… Κι εδώ που τα πράγματα έφτασαν, κι η κρίση μας ήρθε και σουλατσάρει… τι κρίση και τι απόκριση εσύ θα είχες για όλα αυτά;

Αδυνατεί η σκέψη η απαιτητική να σε φανταστεί … υπαλληλάκο που θα κοιτούσε το ωραριάκι του και την οικογενειούλα του… κι ούτε από φιλοδοξία ξέρουμε χάθηκες, γιατί και την φιλοδοξία το σύστημα την ευνοεί, αρκεί να το υπηρετήσεις. Εσύ ήσουν από υλικό… Δον Κιχώτη… όπως γιατρός δικός σου σε κοινό γνωστό ασθενή σε είχε αποκαλέσει… Δεν υπήρχες Άνθρωπε… γι’ αυτό και τώρα δεν είσαι πια εδώ, μέσα σε τούτη την αντάρα… μέσα σε τούτη την αποκριά που κρατά όλο το χρόνο… με ”δημοκράτες” μασκαράδες και μεταμφιεσμένους κομπάρσους της ελιτοκρατίας. Δεν υπάρχεις γιατί αυτό που ζούμε δεν θα υπήρχε έτσι ακριβώς αν ήσουν εσύ εδώ… θα τους παρενοχλούσες ως άλλος οίστρος Σωκράτειος, που τον μάθαμε στο σχολείο και μετά τον ξεχάσαμε, θα τους δυσκόλευες τα σχέδια..

Το πιστεύω βαθειά πως τίποτα δεν πάει χαμένο, ούτε η θυσία των ηρώων… αυτό ειδικά. Μοιάζει όλα να πρέπει να κάνουν τον κύκλο τους, κι ο θάνατος να κυριεύσει πρώτα πριν νικηθεί, κι έτσι λες και παραχώρηση έγινε να μας φύγεις, για να φτάσουμε ίσως μια ώρα αρχύτερα σ’ αυτό που κι εσύ ήθελες, στο να πέφτουν οι μάσκες, στο να βγαίνει στο φως η αλήθεια, στο να φαίνεται το δίκαιο κι ας μη νικά πάντα με τα κριτήρια του αιώνα τούτου … Σωκράτη, και πάλι ως απλός – απλοϊκός θεατής των εξελίξεων θαρρώ πως ό,τι επεδίωξες περισσότερο κερδίζει έδαφος… μπορεί και να ακούγεται τρελλό, αφού οι συνθήκες δυσχερείς και άθλιες… μα μες στο σκοτάδι δεν είναι που αρχίζει κανείς να ξεχωρίζει το φως; Ανάπαυση βρες… κι οι απόκριες περνάνε…

Έλλην πολίτης απλώς

Εστάλη από τον/την Έλλην πολίτης

up
down
Αφιερώσεις
  • Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία

    Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία…

  • Αφιέρωση Μέρος 1ο

    Ο Άρης Καραγιώργος αφιερώνει στον Σωκράτη…

  • Κατερίνα Γκιόλια

    Η Κατερίνα Γκιόλια οκτώμιση χρόνων…..

  • Ιωάννης Παπαδάτος

    Ο Ιωάννης Παπαδάτος πέντε χρόνων…..

  • Απόστολος Παπαδάτος

    O Αποστόλης Παπαδάτος εφτά χρόνων…..

  • Αλέξανδρος Ραμαντάνης

    Αλέξανδρος Ραμαντάνης εφτά χρόνων…..

next
Μηνύματα για τον Σωκράτη

Περί αναστημάτων ο λόγος… ή Η Ζωή μετά…

» Εστάλη από τον/την Ευαγγελία

Τροκτικό μας

» Εστάλη από τον/την dimotikosafari

Καλό κουράγιο

» Εστάλη από τον/την Δημήτρης