Σωκράτης Γκιόλιας Επικοινωνία

Η Σάντυ Λαδικού γράφει…

Στον σκοτωμένο μου άγγελο

Ήταν το 2003 όταν σε πρωτογνώρισα στο κλειστό της Παιανίας σε αγώνες στίβου.

Μπουσουλώντας τότε εγώ στην αθλητική δημοσιογραφία, άκουγα συνεχώς από αθλητές το όνομά σου.
Εκείνη την ημέρα μου λέει η Άννα και η Νίκη, «Να το παιδί αυτό κάτω στα κουλουάρ, έιναι ο Σωκράτης ο Γκιόλιας». Δεν το πίστευα.

Δεν ήσουν στα δημοσιογραφικά, αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο. «Πάντα είναι δίπλα στους αθλητές ο Σωκράτης» μου είπαν τα κορίτσια.
Χωρίς να με ξέρεις καν, άρχισες να με καθοδηγείς και να μου δίνεις συμβουλές γύρω από το ρεπορτάζ…

Χειμώνας του 2006.
Μαθαίνεις τέλος του 2005 ότι δεν έχω δουλειά. «Άννα πες στην Σάντυ να περάσει από το γραφείο στον Alpha να μιλήσουμε». Επιτέλους! Η τύχη μου χτύπησε την πόρτα!
«Σωκράτη», σου είπα στο γραφείο σου, «δεν γνωρίζω από πολιτικό ρεπορτάζ και τα αγγλικά μου είναι καλύτερα από τα ελληνικά».

Εσύ χαμογέλασες και βιαστικά μου λες :
«Εντάξει μωρέ. Εμείς θέλουμε καλά παιδιά εδώ πέρα που να έχουν όρεξη για δουλειά. Θα μάθεις πως λειτουργούμε από τα άλλα κορίτσια».

Πράγματι, το γραφείο έγινε η οικογένειά μου. Πάντα διακριτικά τα φρόντιζες όλα.

Λειτουργούσες σαν ισορροπιστής. Ακόμη και τα πολύ προσωπικά προβλήματα τα έλυνες μαγικά, χωρίς να μας φέρνεις σε δύσκολη θέση.
«Σωκράτη έχω θεματάρα». «Α, για πες αλλά γρήγορα ε, το ρεζουμέ».

Είχα πάντα την συνήθεια να σε πηγαίνω μέσω Αμερικής για να σου πω το θέμα και εσύ, ήθελες να κάνεις πολλά πράγματα ταυτόχρονα διότι δεν σου έφτανε το 24ωρο…

Όπως τότε που με έπιασες μέσα στου Σάββα το γραφείο να βάφω τα νύχια μου! Ωχ, τι ντροπή.
Κοκκίνισες μόλις με είδες και το μόνο που μπόρεσα να σου ψελλίσω είναι ότι έχω να πάω σε γάμο. Τεταρτιάτικα!

Ή τότε στα πρώτα μου 8αρια στην Κάντζα που πήραν τον καναπέ σου μέσα από το γραφείο σου για την εκπομπή των εκλογών και δεν ήξερα τι να σου πω, αφού ούτε εγώ η ίδια δεν γνώριζα που τον πήγαιναν.

Πως μπορώ να ξεχάσω το γεγονός ότι ανέβασα το καρότσι του σούπερ μάρκετ με τα ψώνια μου στο γραφείο και έσκασες στα γέλια μόλις το είδες να εκσφενδονίζεται από την πόρτα;
Αλλά μάλλον με αγαπούσες. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Θυμάσαι που μας έστειλες σε θέμα με τον Θανάση στην Κέρκυρα και για να βγει, ο καταγγέλλοντας πρότεινε να μου κάνουν εγχείρηση;
Η σιωπή σου ακούγοντας τον Θανάση, με έσωσε κυριολεκτικά!

Χειμώνας 2008.
Είχα κουραστεί από την διαμάχη. Ένιωθα ότι έπρεπε να φύγω, να γυρίσω πίσω στο νησί, στην οικογένειά μου, που με είχε ανάγκη.
Πως να στο έλεγα που με έκανες ό,τι είμαι σήμερα; Δεν θα ήταν αχάριστο από μεριά μου που σας εγκατέλειπα στα μέσα της σεζόν;
Μήνες ολόκληρους πετούσα σπόντες στα παιδιά διότι δεν είχα το κουράγιο να στο πω. Σε ντρεπόμουν.

Πως άλλωστε θα στο έλεγα face to face, από την στιγμή που έκανες τα πάντα για να είναι η δουλειά πιο ευχάριστη;
Όπως το να μας δίνεις χαρτζιλίκι διότι ήμασταν οι περισσότεροι από επαρχεία και ο μισθός δεν έφτανε…

Θυμάμαι, όταν πια δεν υπήρχε άλλος χρόνος, εκείνο το Σάββατο που ήρθε η Κατερίνα να σου μεταφέρει τα νέα.
Με φώναξες μέσα στο γραφείο σου και με αγκάλιασες. Ναι, για πρώτη φόρα ίσως. Έκλαιγα και σου ζητούσα συγνώμη και μου είπες:
«Έλα μωρέ Σάντυ μην κλαις. Ξέρεις πόσο τυχερή είσαι που μπορείς να φύγεις και να πας στην οικογένειά σου;
Σε ζηλεύω. Μακάρι να μπορούσα να φύγω μακριά από όλα αυτά και να ηρεμήσω. Τι να κάνεις εδώ πέρα; Δεν βλέπεις; Θα μας φάνε»

Όντως στάθηκα τυχερή. Διότι πράγματι, είμαι με την οικογένειά μου ενώ εσύ…
Έτσι και έφυγα. Αλλά έφυγες και εσύ.

Άνοιξες τα φτερά σου, όμως συνέχισες να μας νοιάζεσαι. Διότι καμία θέση δεν μπορούσε να αλλοιώσει τον Σωκράτη.
Χιλιόμετρα μακριά και πάντα ρώταγες αν είχα πρόβλημα για να με βοηθήσεις. Και εκεί που ήσουν μεγάλος και τρανός, μου έδινες ιδέες και συμβουλές.

Θυμάμαι την τελευταία μας συνάντηση. Ήρθα και σε βρήκα στο ραδιόφωνο τον Γενάρη.
Ήσουν ήρεμος και χαρούμενος που είχες κατασταλάξει επαγγελματικά αλλά και οικογενειακά.

Σαν να μην πέρασε μία μέρα, βρήκες τον τρόπο να με κάνεις να γελάσω με την ομπρέλα που σου έφερα διότι πολύ απλά, δεν είχε βρέξει καθόλου στην Αθήνα.
Πάντα καυστικό και to the point το χιούμορ σου.

Λίγες γραμμές δεν είναι αρκετές για να μάθει ο κόσμος ποιος ήσουν. Ξέρεις, δεν υπάρχουν άγιοι στις μέρες μας.
Για εμένα όμως είσαι άγγελος.

Διότι φίλες και φίλοι δεν ξέρω πολλούς που να βρίσκουν δουλειά σε δεκάδες άνεργους δημοσιογράφους, να προχωρούν σε αναγκαστική απόλυση και να έχουν ήδη εξασφαλίσει επαγγελματικά τον απολυμένο, να χαρτζιλικώνουν αυτούς που έχουν ανάγκη, να αναζητούν πάντα ηθικούς ανθρώπους για την δουλειά, να προασπίζονται το καλό και όλα αυτά μάλιστα,
να τα μεταλαμπαδεύουν και σε άλλους.

Μας έλεγες πάντα: «Δεν πειράζει μωρέ. Κάνε εσύ το καλό και θα το βρεις μπροστά σου».
Αχ ρε Σωκράτη, τι καλό να κάνω όταν ξέρω ότι κυκλοφορούν ελεύθεροι δολοφόνοι ανθρώπων και ιδεών;

Όταν οι συνάδελφοί σου δεν έκαναν ούτε μία στάση εργασίας για σένα, όταν άλλοι έστησαν επιχείρηση πάνω από το άψυχο κορμί σου για να πλουτίσουν σαν να περίμεναν το κακό,
και όταν πολιτικοί γέλασαν με τον χαμό σου αφού πλέον δρουν ανενόχλητοι…

Η δημοσιογραφία δεν έχει πια κανένα νόημα και δεν θα είναι ποτέ ίδια. Ευχαριστώ τον Θεό που διδάχτηκα αρχές από εσένα.
Λυπάμαι για αυτούς που δεν σε γνώρισαν και τώρα εκφέρουν και άποψη.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σου δώσω μία υπόσχεση: Όσο ζω, θα ΦΩΝΑ-ΖΩ!

Υ.Γ. Σωκ, παραλίγο να ξέχασω να σου πω τα νέα.
Στις 21 Ιουλίου με ειδοποίησαν ότι τελικά θα μπορώ να αναμεταδώσω το δικό σας ραδιόφωνο! Ναι τα καταφέραμε!
Δηλαδή εσύ, γιατί ξέρω ότι από εκεί ψηλά, το έβαλες το χεράκι σου. Ακόμη και την τελευταία στιγμή. Και μετά μου λένε ότι δεν υπάρχουν άγγελοι…

up
down
Αφιερώσεις
  • Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία

    Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία…

  • Αφιέρωση Μέρος 1ο

    Ο Άρης Καραγιώργος αφιερώνει στον Σωκράτη…

  • Κατερίνα Γκιόλια

    Η Κατερίνα Γκιόλια οκτώμιση χρόνων…..

  • Ιωάννης Παπαδάτος

    Ο Ιωάννης Παπαδάτος πέντε χρόνων…..

  • Απόστολος Παπαδάτος

    O Αποστόλης Παπαδάτος εφτά χρόνων…..

  • Αλέξανδρος Ραμαντάνης

    Αλέξανδρος Ραμαντάνης εφτά χρόνων…..

next
Μηνύματα για τον Σωκράτη

Αφιέρωση

» Εστάλη από τον/την Άννα

Σωκράτης – Τροκτικο

» Εστάλη από τον/την Αντώνης Μιχαλόπουλος

Φόρος τιμής και αγάπης

» Εστάλη από τον/την Θεοφάνη