Σωκράτης Γκιόλιας Επικοινωνία

Ο Σάββας Τζωρτζόπουλος γράφει…

Σωκράτη, ξέρεις ότι ποτέ δεν γράφω. Για σένα όμως θα κάνω την υπέρβαση. Η γνωριμία μου μαζί σου χάνεται στις αρχές της δεκαετία. Το 1999 συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά και μετά δεν χώρισαν ποτέ ξανά επαγγελματικά οι δρόμοι μας. Έστω κι αν έγινε ένα μικρό διάλειμμα έξι μηνών.

Όμως η σχέση μας από επαγγελματική με την καθημερινή τριβή, τις πολλές ώρεςπου περνούσαμε στον ίδιο γραφείο, καμία φορά κλείναμε εικοσιτετράωρα χωρίς να έχουμε πάει σπίτι μας, έγινε περισσότερο φιλική. Μάλλον οικογενειακή.

Όπως τότε που για εβδομάδες δεν είχαμε πάρει ρεπό λόγω δουλειάς. Είχα ξαπλώσει για λίγο στον καναπέ στο γραφείο σου, τα σημάδια της υπερκόπωσης εμφανή και τότε είναι που ανοίγει η πόρτα σου και είναι ο Μάκης.

«Έχει πυρετό»… αμέσως με δικαιολόγησες για να μην αρχίσει να φωνάζει. Γέλασες μετά και μου είπες,

«Φύγε για σήμερα, άρρωστε»… Κανένας άλλος δεν το έκανε αυτό, να μας δικαιολογεί και να φροντίζει για μας.

Σκέφτομαι τι να πρωτογράψω από όλα αυτά που ζήσαμε. Είναι  τόσες οι στιγμές που θα μπορούσα να γράφω καθημερινά για τα επόμενα 12 χρόνια μια ιστορία με αρχή μέση και πάντα μαζί σου καλό τέλος. Εκτός από εκείνο το ξημέρωμα της 19η Ιουλίου, όπου δεν είχε καλό τέλος.

Μου δίνεται όμως η ευκαιρία να σε ευχαριστήσω δημόσια για όσα μου πρόσφερες αυτά τα χρόνια. Δίπλα σου έμαθα και γνώρισα πολλά. Μου χάραξες τον δρόμο και τώρα –μόνος πια- βαδίζω και θα προσπαθώ να πατώ στα δικά σου βήματα.

Ξέρω ότι ακόμη και στα πιο δύσκολα δεν έχανες το χιούμορ και το χαμόγελό σου. Μου άρεσε να σε πειράζω για να δω τις αντιδράσεις σου. Ακόμη κι όταν οι καταστάσεις ήταν σουρεάλ.  Σαν αυτή που μου έρχεται στο μυαλό κάθε καλοκαίρι.Ήταν η μοναδική φορά μετά από χρόνια, που αποφάσισες να πας διακοπές και η πρώτη φορά που θα πήγαινες με την γυναίκα σου. Μου ζήτησες να κανονίσω εγώ τις διακοπές σου. Ήθελες να είναι έκπληξη και για τους δυο σας.

Μπαίνω στο γραφείο σου και λέω:

-«Έχεις πάει στη Σκιάθο;»

-«Όχι» απαντάς.

-«Ωραία εκεί θα πάτε διακοπές. Σου κανόνισα μια προσφορά λουξ».

Ήταν το καλοκαίρι του 2005, τελευταία στιγμή ξέκλεψες λίγες μέρες για άδεια. Είχες να πάρεις χρόνια.  Μιλούσα στο τηλέφωνο με το ταξιδιωτικό γραφείο στο οποίο είχα απευθυνθεί κι εγώ για τις δικές μου διακοπές άκουσα μια ακύρωση για το νησί της Σκιάθου. Αμέσως είπα στην υπάλληλο:

-«το θέλω εγώ, κρατήστε το».

Η αλήθεια είναι ότι ενθουσιάστηκες πολύ, μα περισσότερο σκεφτόσουν τη χαρά της Αδαμαντίας. Ήταν κοντά στον 15Αύγουστο και οπότε φάνηκε η ιδανική ευκαιρία.

Θα ήταν για όλους μας ένα υπέροχο καλοκαίρι. Έτσι νομίζαμε… αλλά από ό,τι φαίνεται λογαριάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Μόνο πριν κλείσω την πόρτα με ρώτησες:

-«Το δωμάτιο κλιματίζεται; Να έχει και τηλεόραση, γιατί έχει κάτι αγώνες. Μην χάσουμε και την επαφή με τον κόσμο.»

-«Μα φυσικά Σωκράτη», σου απάντησα,

«Είναι λουξ είπαμε».

Μέρες μετά, είμαστε και οι δύο διακοπές. Εγώ είμαι σε μια παραλία της Σαντορίνης και εσύ μόλις είχες φτάσει στο δωμάτιο του ξενοδοχείου.

Βλέπω στο κινητό μου το τηλέφωνό σου.  Το σηκώνω και σε ακούω…

-«Ρε Σάββα τι λουξ μου έλεγες; Είναι ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρο, θα σκάσουμε. Για να σου δώσω να καταλάβεις, για να μπούμε με τα πράγματα, έπρεπε να ρουφήξουμε την κοιλιά μας, η πόρτα είναι σαν χαραμάδα»

μου είπες και ξεκίνησες να μου περιγράφεις το δωμάτιο. Τώρα μου έλεγες για κομολί κρεβάτι, που πρέπει να ανοίξεις την ντουλάπα για να γίνει κρεβάτι να κοιμηθείς, και το ψυγείο ήταν και κομοδίνο. Το δωμάτιο τελικά δεν ήταν και τόσο λουξ.

Τώρα σε ακούω να γελάς,

-«Το δωμάτιο είναι για καταγγελία», άμα το έχεις στο αίμα σου το ρεπορτάζ.

-«Κοροϊδεύουν τον κόσμο. Μου λέει έχει και κλιματισμό, ο κύριος! Το ανεμιστηράκι χειρός περισσότερη δουλειά κάνει».

-«Ναι αλλά έχει τηλεόραση, Σωκράτη!» θα σου πω.

Δεν χάνεις λεπτό το χιούμορ σου, ακόμη και στα πιο δύσκολα.Έβλεπα κλήσεις σου ένα μισάωρο και ξεφώνιζα από τα γέλια γιατί όλο και κάτι περίεργο ανακάλυπτες. Ήθελες να φύγεις, αλλά δεν υπήρχαν ούτε εισιτήρια επιστροφής αλλά ούτε άλλο δωμάτιο στο ξενοδοχείο.  Στο τέλος όμως βρέθηκε λύση.

Μαζί σου όλα είχαν καλό τέλος, μόνο εκείνο το πρωινό χάλασαν όλα. Μέχρι την τελευταία στιγμή ήθελες να μας βοηθάς. Η αλήθεια είναι ότι μου λείπεις, περισσότερο όταν τα θυμάμαι και δεν μπορώ να τα μοιραστώ μαζί σου. Τα πειράγματά μας, τα αστεία σου, οι συμβουλές σου.  Σε έχω πάντα μέσα μου, πλάι μου να με καθοδηγείς ακόμη και τώρα.  Για μένα είσαι εδώ και θα είσαι πάντα εδώ, μέσα στην καρδιά μου.

Σωκράτη σε ευχαριστώ για όσα μοιραστήκαμε και όσα μου έμαθες.   Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.

up
down
Αφιερώσεις
  • Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία

    Ο Νίκος αφιερώνει στην Αδαμαντία…

  • Αφιέρωση Μέρος 1ο

    Ο Άρης Καραγιώργος αφιερώνει στον Σωκράτη…

  • Κατερίνα Γκιόλια

    Η Κατερίνα Γκιόλια οκτώμιση χρόνων…..

  • Ιωάννης Παπαδάτος

    Ο Ιωάννης Παπαδάτος πέντε χρόνων…..

  • Απόστολος Παπαδάτος

    O Αποστόλης Παπαδάτος εφτά χρόνων…..

  • Αλέξανδρος Ραμαντάνης

    Αλέξανδρος Ραμαντάνης εφτά χρόνων…..

next
Μηνύματα για τον Σωκράτη

Τροκτικό μας

» Εστάλη από τον/την dimotikosafari

Αφιέρωση

» Εστάλη από τον/την Άννα

Διαπιστώσεις…

» Εστάλη από τον/την Απλός Έλλην πολίτης